Ω Μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι,
πασών Αθήναι τιμιωτάτη πόλις!
Σοφοκλής
Θα τραγουδήσω τη Θεά του κόσμου τη μεγάλη,
την παρθενιά, την προκοπή, την γνώσι, τη σοφία,
στα χώματά σου τα ιερά, θεοχτισμένη Αθήνα,
τέτοιο τραγούδι αιώνια ταιριάζει να γροικιέται.
Θα τραγουδήσω τη Θεά του κόσμου τη μεγάλη,
και το δικό σου τ'όνομα μαζί με το δικό της
θα πλέξω 'ς το τραγούδι μου ζευγαρωμένο,
χώρα που βγήκες απ΄τα χέρια της
κ' είσαι του νου της λάμψι.
Αέρα γαλανόφτερε και μοσχοβολισμένε,
οπ' αγκαλιάζεις πατρικά την γην αυτήν
και κάνεις ολόλαμπραις ταις μέραις μας
κι αχνόξανθαις ταις νύχταις,
πάρε και το τραγούδι μου και λάμπρυνε κι εκείνο
και σκόριπισέ το σε βουνά και δάση κι ακρογιάλια.
Κάμποι, απ΄την άφθαρτην ελιά λευκοπρασινισμένοι,
ταπεινοί βράχοι που καιρούς θυμίζετ' ακουσμένους,
δεχθήτε το λαχταριστό κι ακούστε το με πόνο,
κι αντιλαλείτε το σκοπό, κρατάτε μου το ίσο,
απ΄ταις οχθιαίς κι απ΄ταις σπηλιαίς, καλόβουλαις νεράιδες.
Και δος μου δύναμι, Θεά, και καλοτύχισέ με,
κι άλλα τραγούδια έχω για σε,
πάντα για σε τραγούδια.
Κωστής Παλαμάς, Αθήνα, 1889
ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΝ - ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ
